| تبليغات | X |
گـــــــــــــــندمـــزار
شعر
|
|
|
نوشته شده در تاريخ سه شنبه دوم اسفند 1390 توسط علی ذوالفقاری
|
سـکوت دل سپرده آخـر شب دو سیب سینه مرده آخر شب میـــــــارد خاطرم دلواپسی ها نفس های شـــمرده آخر شب به خون آلوده و دل ریش چشمم نمی ترسی چرا از نیش چشمم؟ تـوانــگاری نمــــیدانی پلـــــــنگم که آهو میشوی هی پیش چشمم سهیل و کوکب و بعدش بماند من و درد تب و بــــعدش بماند گرفتــــــیم زیر نور سربی ماه دوتا بوس و لب و بعدش بماند سپیده شبنمی ماهی فلانی ســهیل گاه و بیگاهی فلانی غروب عصرهای پنجــــــشنبه مزارم جارو کن گاهی فلانی نوشته شده در تاريخ جمعه چهارم شهریور 1390 توسط علی ذوالفقاری
|
از من مــخـــــــواه ماه تو را نیمه بنویسم حتی خطوط چشم تو را ضمیمه بنویسم اصلا نمیشود لــــــبت بدست قلم سپرد باید به روی هرچــــــــه ضخیمه بنویسم می بخــشی ام که در این اوقات اندکـم مجبـــورم تو را ســــراسیمه بنـــــویسم مایل شــــــــدم برای قرص ماهت شبی با اینکـــــه حــــالم کمی وخیمه بنویسم بنوشتمت کـــه نگــــی کم مینویسی ام آوار مــــــــوی تــو را که هجیمه بنویسم ماه میشـــــوی و من به ماهت نمیرسـم امشب چگـــــــونه برایت جریمه بنویسم بخـشیدی ام تــــمام ملک کهکشانی ات بایــد تــــــو را عــزیـــــــز رحیمه بنویسم گرچـــــه نمیشود تــمام ماه تورا نوشت... از من مـــــــــخواه ماه تو را نیمه بنویسم نوشته شده در تاريخ سه شنبه سوم خرداد 1390 توسط علی ذوالفقاری
|
پیرهنم خســـــــــــته شده از بدن و از جونم ژن بیحوصــــــــــله گی آمده اســت تا خونم شب عفونی شده از خــــواب پریود تا من رژه لــخت تو و ایـــــــــــــده بیــــــخود تا من می برد خواب مرا در وســط بیـــــــــــــداری مست یک چشم شدن در وسط هوشیاری مثل یک روســـــــــری بسته شده با گیره موی تـــــــــــــو با شب من آه چقد درگیره مثل خیـــس عرق از دم شــــــده تابستان مزه قهـــــــــــــــوه اییِ تلخ به روی پستان رفته بودم به ته نشئه گیـــــــــــهای شیره مادرم داد سرم زد که بلــــــــــند شو دیره خواب چـــشمان تو می دیدم و بیدارم کرد ساعــــــت زنگ نخــــــورده متلک بارم کرد من که خواب خـوش چشمان تو تعبیرم کرد چرخ کالـــسکه چـــــــــــوبی تنت زیرم کرد پا شدم تا بتکــــــانم خودم از یک شب تلخ بدنی خیــس عــرق. خاطره ایی از تب تلخ نوشته شده در تاريخ دوشنبه پانزدهم فروردین 1390 توسط علی ذوالفقاری
|
در گوشــــه ایــــوان نشستم پا به پای تو پر می زنـــم. شــــــاید بیایم در هــوای تو چــشمان گودی رفته ام نیت نـــمی گـیرد دارم به جا می آورم. من هــی قضــــای تو داری به جانم می فروشی هر متاعی که دارم به جـــانم می خرم. درد و بــــلای تو می بیـــنمت در گوشــه ایوان. تو بیــداری امشب کسی میخوابد انگاری به جای تو جان میـــدهم در سـجده سجاده ات. گویی شاید اجــابت می شود امشب. دعـای تو مرگـــم جلو افتاده انـــــگاری . نمی دانم شــــاید بمیرم. بلکه باشـم ابتــــــدای تو امــشب شکــسته خلوت ایوان چشمانت امــشب که دارم می زند .یکی به پای تو نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و نهم بهمن 1389 توسط علی ذوالفقاری
|
تکلـــــــیف شـب خراب روشن باشد شــــمعی که کنار قاب روشن باشد ترسیــــــده ام از تـــــمام تاریکی ها بگــــــــذار چــراغ خواب روشن باشد نوشته شده در تاريخ پنجشنبه دوم دی 1389 توسط علی ذوالفقاری
|
دو چشم آبی ات افتاد تورم پر مرغــــــابی ات افتاد تورم نبودی وســــــط آب گل آلود ببینـــی ماهی ات افتاد تورم شکوه چهارگوش قاب با من نت آهنــــــــگهای ناب با من نگاه و ســـــایه و تصویر از تو خطوط جلــــــوه مهتاب با من نوشته شده در تاريخ سه شنبه یازدهم آبان 1389 توسط علی ذوالفقاری
|
بیدار زبانگ ســـــــــــــــحر مرغانیم از خواب پریده ایـــــــم و در برهانیم اسطوره بانگ سحری کیست مگر؟ ما مسخره خــــــــروس مش قربانیم رهایـــــــــــــــم پا به پای غربتی ها دلـــــــــــــــــم آمال از بی الفتی ها سپـــــــــــــیدی روی برگشتن ندارد شکـــــسته حرمت از بی حرمتی ها بلوز پشـــــــــــــــــمی و شال کتونی نهار مــــــــــــــــــــــانده و شام ژتونی عـــــــــــــــــــبور از رتبه چندین هزارم قـــــبول از نمره هـــــــــــــای ناپلئونی نوشته شده در تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389 توسط علی ذوالفقاری
|
زمین روی گسل. دل بی قراره ستاره با زحــــل . دل بی قراره به گرما گـــــــرم جان استوایت بگیرم در بــــــغــل دل بی قراره
نوشته شده در تاريخ جمعه هفتم خرداد 1389 توسط علی ذوالفقاری
|
نگـــــو باران که خیس حالت اما هـــنوز هم از پی احــــــوالت اما شبانه مـــــــیرود تا پشت شیشه خیالم. نیســــتی دنبـــــــالت اما بــــرم دور از تو تا دورتوباشــــم همان دریای دلشور تو باشـــــم بشم دیوانه غربت زیر پایــــــــم برهنه؛ پاپتی،عور تو باشــــــــم گل کاکـــــل چقد شوره فلانی چقدر دریــــــا ز کوه دوره فلانی گل کاکل کی چیده دسته دسته می چینه هرکه مجبوره فلانی خبر روی خبـــــر چاپار می برد گل چشـــمان تو با خار می برد همه دیدن ولی لب بسته بودن که چشمت روی دس تاتار میبرد
من آن موجم که ساحل بسترم نیست به جز دریا شدن شوری سرم نیست بــه امــــــــــواج ردیف پیـــــش پایم که میلی هیچ سوی بندرم نیست دلم میخواد که غرقت گردم ای خور فرو تا توی حلقت گـــــــردم ای خور چقد جــــــانت به لــــب آورده دریـــــا الهی پیـــــــش مرگت گردم ای خور
به زنگــــــــاری که مثل پینه مانده به تصـــــویری که بر آیـــنه مانده قسـم بربادهای نیمه وحشـــــی کـــــــه ماه چارده من نیمه مانده |
|
